ΤΣΑΜΕΡΕΝ1 - ΤΣΑΜΕΡΕΝ2 (ΠΕΥΚΑ)

Το έτος 1354 με την κατάληψη της Θράκης από τους Τούρκους οι μετακινήσεις είχαν απαγορευθεί στους χριστιανούς και όσοι βρέ- θηκαν στην περιοχή παρέμειναν στα χωριά Ντομούς-ντερέ (Νίψα), Ντογάν-ισάρ (Αισύμη), Ντερβέντ (Άβαντας) και Μπόγ-αλή (δεν υ- πάρ­χει σήμερα).

Αμέσως μετά, τα επόμενα χρόνια, οι Τούρκοι άρχισαν να μετακι- νούν πληθυσμούς από τα βάθη της Ασίας προς την περιοχή μας, την Θράκη και επειδή η μεγάλη πόλη της Θράκης τότε Τραϊανού- πολη ήταν κατεστραμμένη, δημιούργησαν μουσουλμανικούς οικι- σμούς στη γύρω περιοχή με κέντρο το Δήμο Λιτζά-κιοϊ (Λου­τρά) στον οποίον υπάγονταν οι οικισμοί:

♦ Τσάμερεν¹,
το τσιφλίκι του Μπέκιου (Αρίστεινο),
το Ντερ-βέν (Άβαντας),
το Ντομούς-ντερέ (Νίψα),
το Ντουάν-ασάρ (Αισύμη)
και το Πεσσάν (Πεσσάνη).

Ο Δήμος αυ­τός λειτούργησε ως το 1913 οπότε και κατελήφθη από τους Βουλγάρους.

Μετά την εξέγερση του 1821, το έτος 1826 οι Τούρ­κοι μετακίνησαν τα χωριά που είχαν χριστιανικό πλη­θυσμό Νίψα, Αισύμη, Άβαντα και Μπόγ-αλή προς την Καλλίπολη, περιοχή Κεσσάνης. Λόγω της μακράς πορείας σταμάτησαν να διανυκτερεύσουν στον «Αντά», κοντά στον ποταμό Έβρο. Εκεί δέχτηκαν επίθεση από Τούρκους τσέτες, όπου κατέσφαξαν περί τα 600 γυναικόπαιδα.

Όσοι μπόρεσαν να γλυτώσουν διασκορπίστηκαν στα γύρω τουρκο- κρατούμενα χωριά.Από αυτούς τους διασωθέντες βουλγαρικής κα- ταγωγής χριστιανούς, μερικοί ακολούθησαν το δρόμο που οδηγού- σε στο «Τσά­μερεν¹» . Επειδή όμως το «Τσά­μερεν¹» είχε προ πολ- λού εγκαταλειφτεί, βρήκαν σπίτια κατεστραμμένα μη κατοικήσιμα και ήταν αδύνατον να διαμείνουν στο χώρο αυτό.

Προτίμησαν να εγκατασταθούν 200 μέτρα πιο πέρα σ’ έναν λοφί- σκο, χτίζοντας πρόχειρες εγκαταστάσεις, πολύ πιθανόν με σάζι και με καλάμια του βάλτου. Αμέ­σως μετά την πρόχειρη εγκατάστασή τους, φρόντισαν να κτίσουν τα σπίτια τους μεταφέροντας πέτρες από το παλιό χωριό «Τσά­μερεν¹»στο νέο «Τσά­μερεν²»(Πεύκα) και έτσι δημιούργησαν ένα χωριό με πενήντα περίπου σπίτια και έζησαν και κατοίκησαν σ' αυτό ως το φθινόπωρο του 1923. Απεχώ- ρησαν πριν από τον Δε­κέμβριο του 1923, και πριν την έλευση των προσφύγων Ποντίων, μετέπειτα κατοίκων του χωριού Πεύκα.

 

Από στοιχεία του Αρχείου του Υπ. Εξωτερικών του 1890 εμφανίζε- ται το «Τσά­μερεν²»(Πεύκα) με 60 οικογένειες και σχολείο, ασφα- λώς για βουλγαρικής καταγωγής παι­διά.

Στην απογραφή του 1922 που έγινε με έδρα την Αδριανούπολη εμ- φανίζονται κάτοικοι 325 βουλγαρικής καταγωγής.

Η δε απογραφή του έτους 1923 εμφανίζει 98 άτομα πρόσφυγες α- πό τον Πόντο και γνωρίζω ότι όταν το Δεκέμβριο του 1923 εγκατα-στάθηκαν οι 98 πρό­σφυγες στα Πεύκα, άτομα ή οικογένειες βουλ- γαρικές δεν υπήρχαν, είχαν αποχωρήσει μερικές ημέρες ή εβδομά- δες νωρίτερα από το χωριό Πεύκα.

Από τους αποχωρήσαντες επέστρεψε μόνον μια οικογένεια τεσσά- ρων ατόμων και έμεινε έκτοτε μόνιμα στο χωριό Πεύκα, μαζί με τους Πόντιους πρόσφυγες. Άρα με το τέλος Δεκεμ­βρίου 1923 οι κά- τοικοι στα Πεύκα ήσαν 102 άτομα.

 

Στεγάσθηκαν σε πενήντα σπίτια μαζί με το σχολείο.

Το σχο­λείο ήταν κτίσμα ενός δωματίου (αίθουσα διδασκαλίας) βρι- σκόταν δίπλα στο σημερινό σπίτι του Ρήγα Σισμανίδη και απέναντι από το πηγάδι το αποκαλούμενον «τη Κάτας το κουϊν». Λειτούργει σε πολύ μικρό διάστημα ως σχολείο, μετέπειτα ενεγράφη ως ιδιο- κτησία του Φουλίδη Κοσμά.

Ως σχολείο, τα επόμενα χρόνια και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920-1930, λειτούργησε το σπίτι του παπά που βρισκόταν στο προαύλιο της εκκλησίας, το μετέ­πειτα σπίτι της Καλογρίτσας (Κουφατζή Κυριακή). Μετά κτίστηκε το καινούριο σχολείο και λει- τούργησε μέχρι το 1978 οπότε και έκλεισε εξαιτίας της έλλειψης μαθη­τών.

Η εκκλησία κτίστηκε το έτος 1861 στο ίδιο μέρος όπου υπάρχει και σήμερα από τους βουλγαρικής κατα­γωγής χριστιανούς κατοίκους του χωριού. Διατηρείται μέχρι σήμερα χωρίς μεγάλες παρεμβάσεις στην αρχιτεκτονική του δομή, διατηρώντας έτσι την παραδοσιακή του αξία και εις το μέλλον.

_______________